Duoartists in phuket

ช่วงนี้ที่ภูเก็ตอากาศแปรปรวนเหมือนคนประจำเดือนผิดปรกติ กลางวันร้อนตอนบ่ายครืนๆ ค่ำๆฝนตก ทำไห้ร่างกายต้องปรับตัวไปมา งานแสดงศิลปะใกล้เข้ามาทุกที มีอะไรหลายอย่างที่ยังไม่เรียบร้อย แค่ต้องเก็บรายละเอียดนิดๆหน่อยๆ เวลานอนก็น้อยลงไป

จากนอน4ทุ่มตื่น 8 โมงเช้า ้ก็กลายเป็นนอนตี 2 ตื่น 7 โมงเช้า

เมื่อวันพุธที่ผ่านมา ไปสอนเยาวชนที่สถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนมา

สะท้อนใจว่าทำไมเด็กติดคดีมากขึ้นทุกปี สาเหตุจากอะไร หรือเรารู้แต่เราแกล้งทำเป็นไม่สน

มันคงไม่เกิดขึ้นกับคนใกล้ชิดเรา ลูุกเราต้องไม่เป็น1ในนั้น อย่าประมาทนะคะ ชีวิตมี2อย่าง

คือเป็นผูุ้้ถูกกระทำ และเป็นฝ่ายกระทำ เราหนีความจริงไปไม่ได้มีแค่ทางป้องกันและแก้ปัญหา

ที่เจดาสอนที่นี่มา2ปี มีทั้งลูกชาวบ้านและลูกคนรวยตระกูลใหญ่โต อยากตื่นขึ้นมาวันหนึ่งแล้ว

เจ้าหน้าที่บอกว่า ครูุเจด้าครับเด็กของเราเหลือไม่กี่คน จะดีใจมากเลยคะ

เด็กๆตั้งใจมาก หัดวาดรูปกล้วยไม้ เป็นงานที่ยาก เจด้ารู้ว่ามันยาก เลยเลือกไห้เค้าทำ

เพราะรู้ว่าเค้าจะต้องหงุดหงิด อยากจะเขวี้ยงมันทิ้งกลางคัน เพราะเจดาอยากรู้ว่าเค้าจะทำอย่างไรเมื่อเวลาอยากจะยอมแพ้ ..........

ที่เฝ้าสังเกตุดู อารมณ์ก่อนจะวาดนั้นเด้กๆคุยอวดกันว่าง่ายมาก สบาย จิ๊บๆ ครูคอยดูนะ

จ้า..จะคอยดู ผ่านไป 30 นาที เริ่มเงียบ เริ่มไปไม่ถูก ผ่านไป60นาที เริ่มหงุดหงิด

อ. วัชรินทร์...เด็กๆครับ เวลาไม่เข้าใจ สงสัยถามครูนะครับ อายครูไม่รู้วิชานะ

เด็กๆ.....โหจารย์ ..มันยากอะ ทำไม่ได้หรอก

เจด้า.....ครูเชื่อในตัวเธอว่าทำได้ ที่เหลือเธอต้องเชื่อในตัวเอง โอเคปะ

เด็กๆ...เอา็ก็้เอาวะ .....

อ.วัชรินทร์ ....เวลาเราวาดดูรายละเอียดรวมก่อน แล้วค่อยดูว่าเราจะเริ่มตรงไหน.....บรา..บรา......

เด็กวาดไปเรา2คนก็เป็นกองเชียร์ไป ผ่านไป2ชั่วโมง

เ้ด็้กๆ... จารย์ๆ ลงสีอย่างนี้ได้ไหม ....ทำไมมันเป็นงี้อะ ..โหวัยรุ่นเซ็งเลยสีเน่าเลย

เจด้า.....หยุดเลย.....อารมณ์ไม่ได้ใช่ไหม หงุดหงิดเมื่อไหร่ถอยออกมาเลย

ไปเดินชมต้นไม้สัก5นาทีนะ ดื่มน้ำก็ได้ แล้วค่อยมาทำต่อ

ผ่านไป3ชั่วโมง

เด็กๆ......จารย์ ดอกมันเป็นช่อแล้ว ทำได้จริงด้วย จารย์ดูดิ สวยไหม

เจด้่า.....เ็ห็้นไหมว่าเราทุกคนนะทำได้ เราแค่ดูถุกตัวเองว่าเรานะไม่เจ๋งพอที่จะทำ

เราดูถูกตัวเองเมื่อไหร่ เราก็เปิดประตูไห้คนอื่นมาดูถูกเรา ครูอยากบอกว่าภาพที่เราวาดวันนี้

ตอนที่ครูอายุเท่าเธอ ครูวาดไม่ได้ ใช่แล้วฟังไม่ผิดหรอก วาดไม่ได้ เพราะครูเชื่อคนอื่น

ว่าเราืำไม่ได้หรอก สิ่งที่ดีนะมันทำยาก ต้องใช้ความอดทน เราอยากล้มเลิก เราเบื่อ เราท้อ แล้วเราก็แพ้ แค่อีกนิดเดียว อดทนต่ออีกนิดเดียว เห็นไหมเราทุกคนทำได้ ทุกครั้งที่จะไม่ทน ทุกครั้งที่จะอัดใคร ทุกครั้งที่อยากได้ของที่ไม่ใช่ของเรา อดทนอีกนิด

นึกถึงที่เรานั่งอดทน4 ชั่วโมงในวันนี้ ที่เราอยากคว่ำจานสีทิ้ง แต่เราไม่ทำอย่างนั้น เราทำได้

แค่เชื่อในตัวเอง เราจะผ่านมันไปได้.........................

ครูครับ..ครุจะสอนผมต่อไหม เด็กชาย ตัวน้อยติดคดีลักทรัพย์ถามเสียงเบาๆ

สอนสิลูก ครูสอนมา2ปีแล้ว และครูก็ยังสอนต่อไป วันพุธเป็นวันเพื่อผู้อื่นไงจำไม่ได้เหรอ

ครูจะไปสอนผมที่สุราษไหมครับ ผมต้องย้ายไปอยู่ที่นั่น 5ปี ผมไม่อยากไป ผมกลัว

เอ่อ...ตอบไม่ถูก จะตอบอย่างไรดี ที่ไม่ก้าวข้ามหน้าที่ของกฏหมาย และจิตแพทย์

สงสารนะใช่ แต่ไม่ง่ายที่จะออกความเห็น รู้ว่าเด็กทำผิด รู้ว่าเค้าต้องรับโทษ

อยากไห้เค้ารู้ว่าที่เค้าทำนะผิด ทำไห้คนอื่นเจ็บปวด สูญเสียเพราะตัวเค้า

แค่อยากไห้บ้านหลังเล็กนี้ สอนวิธีที่จะไห้เค้าเข้มแข็ง อดทน เอื้อเฟื้อต่อเพื่อนร่วมโลก

5ปีต่อจากนี้ หนูต้องเรียนรู้ว่า โลกมีกฎที่ทำไห้เราอยู่ร่วมกันในสังคม แม้กฎบางข้อเราไม่ชอบ แต่เพื่อความเรียบร้อยของสังคม เราต้องรับกับมันไห้ได้

5ปีต่อไปนี้ หนูต้องเรียนรู้ อดทน ต่อสิ่งเร้า ต่อความกดดัน หนูจะผ่านมันไปได้

เพราะโลกข้างนอกรอเราอยู่ เราต้องออกมาเจอผุ้คนที่ยอมรับเรา ไห้อภัยเราและต้องเจอคนที่

ไม่ไห้โอกาศเรา ชี้หน้าด่าเรา ดูถูกเหยียดหยามเรา สิ่งที่เราเรียนรู้เมื่อวันหมดอิสระภาพนี่ละ

จะบอกตัวเราว่า ทนอีกนิด เข้มแข็งอีกนิด และทำไห้คนเหล่านั้นเห็นว่า เราทำได้..........

....................................................................................................................

เมื่อวันเปิดงานแสดงที่ผ่านมา มีคนเดินเข้ามาบอกว่า ดีจังเลย คุณเจด้าได้ทำอาชีพในฝัน

อาชีพในฝันเหรอ...เออ..ลืมไปแล้วว่าฝันอะไรไว้บ้างแต่ที่แน่ๆ ไม่ได้ฝันอยากเป็นนางสาวไทย เพราะส่วนสูงไม่ได้ และ รักเด็กแบบแตกต่างไปหน่อย

ตอนเด็กไฝ่ฝันอยากเป็นนักเขียน เพราะเวลาพับถุงกระดาษขายเราต้องรีบอ่านข้อความต่างๆที่ผ่านตา ชอบอ่านเรื่องสั้น

เวลาหาไม่เจอต้องไปหาตามห้องสมุด ร้านหนังสือ จะเจอเ้ด็้กดำ ตาโตๆแอบอยู่ตามมุม เคยได้รางวัลที่3จากการประกวดเรื่องสั้น ตอนอายุ18 เรื่องความรัก..และดอกไม้ของแม่

โดยทางช่อง9 รายการผู้หญิงถึงผู้หญิงจัดประกวด จัดโดยหัทยา วงค์กระจ่าง...นานมาแล้ว

โตขึ้นมาอีกนิดรู้ว่าชอบวาดรูป เพราะอยากวาดไม่เคยคิดจะทำเ็ป็้นอาชีพแค่มีความสุขที่ได้วาด

วาดอะไรก็ไม่รู้ ไม่มีใครดูออก แต่สนุกรู้เรื่องคนเดียว มันเป็นโลกแห่งความลับส่วนตัว

ดูน่าสนุกลึกลับ ห้องต่างๆแห่งโลกใบนี้เพิ่มขึ้นตามวัย เด็กดำตาโตเค้ายังมีชีวิตอยู่ ทุกครั้งที่เจดา

เปิดประตูเข้าไป เค้ายังมาจูงมือเราไปวาดรูปด้วยกัน...........สัญญาจะไม่ทิ้งกันไป

.

นี่ก็อาชีพในฝันของเรา..แต่เ็ป็้นฝันร้ายของผู้ชมคะ ดูสีหน้าคนดูสิ ทำไปได้

กำลังใจ คือคนนี้ละคะ ไปทุกที่ ที่มีเธอ

งานที่ดีต้องตอบโจทย์เรื่องจิตใจ อุดมการณ์ และชีวิตจริงได้

ดูนะเด็กๆ ตั้งใจ ช้าๆ

ผู้ช่วยครูเจด้า กำลังเตรียมอุปกรณ์ไห้เพื่อนทั้ง60คน

จะรอดไหมเนี่ย อีกนิดน่า ค่อยๆทำ

ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก ดั่งดอกไม้บาน

สวยขึ้นมาก เห็นไหมว่าผมทำได้ เยสสสสส

มาดูผลงานกัน หลังจาก4ชั่วโมงผ่านไป สวยดีนะ

ถ่ายรุปร่วมกัน ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น

ไห้สัมภาษณ์เรื่องการเข้ากลับสู่สังคมของเยาวชนไทยที่ติดคดี

ฉันมีความสุขเล็กๆในใจฉัน ในใจฉัน ในใจฉัน

............................................................................................................

โครงการศิลปะ  รักและแบ่งปันกับครูเจด้า  เป็นโครงการไม่หวังผลเรื่องกำไรทางเงินทอง

แต่หวังกำไรทางจิตใจและสังคม  ทุกวันพุธ เป็นวันเพื่อผู้อื่น  เช่น สอนศิลปะเด็กๆ

คนแก่  เด็กพิเศษ   เล่านิทาน  เล่นกีฬาด้วยกัน   และอื่นๆตามที่คุณเจด้าจะคิดออก

มีสมาชิก2คน  คือ เจด้าและวัชรินทร์  รอดนิตย์   เงินทุนมาจากเงินส่วนตัวของเรา2คน

............................................................................................................................ 

ป.ล. ไม่สามารถไห้เห็นหน้าตานักเรียนได้นะคะ ดูห่างๆก็พอนะคะ

....อาจต่างจากที่คิด แต่ชีวิตก็สุขได้คะ

edit @ 6 Mar 2008 19:50:26 by Duoartists in phuket

edit @ 6 Mar 2008 19:58:30 by Duoartists in phuket