Duoartists in phuket

เมื่อ1 ปีกว่าๆ  เราทั้งสองคนมีนัดกับมูลนิธิเกี่ยวกับสุนัขอนาถาของภูเก็ต   เราสองคนเดินทางไปทำบ้านที่เรียกว่าโครงการสวรรค์ของสุนัข   วันนั้นเราทั้งสองคนต้องอยู่ท่ามกลางสุนัขและแมวเร่ร่อนกว่า455ตัว   เสียงแห่งความเหงาและความเครียดดังระงมไปทั่วทุกทิศ    

ฟังเหมืองดังว่า  .....ฉันอยากกลับบ้าน....

นายจ๋าเมื่อไหร่จะมารับผม......

ด้วยความเวทนาต่อเพื่อนร่วมโลกตัวน้อยๆ

  ทำไห้กลุ่มคนผู้มีจิตเมตตาร่วมกัน

สร้างองค์กรนี้ขึ้นมา     แต่เมื่อต้องมาทำงานนีีจริงๆปัญหาที่มีตรงหน้าคือ

  มีคนเอาหมาและแมวมาทิ้งมากขึ้น 

อาหารไม่พอเพียง  วัคซีนรักษาโรคไม่พอ  

วันหนึ่งแคธี่และริค เพื่อนชาวอเมริกันจึงเดินทางมาหา2ศิลปินที่บ้าน

เจด้าและวัชรินทร์  เราต้องการความช่วยเหลือจากคุณ 

เราต้องการทำโปรเจ็คเพื่อบอกกล่าวแก่ผู้ที่รักสัตว์

ว่าเค้าสามารถมาบริจาคอาหารและวัคซีนแก่สัตว์ได้ที่นี่ 

หรืออาจจะมาเป็นอาสาสมัครมอบเวลาที่มีเพื่อช่วยงาน

เจ้าหน้าที่ในมูลนิธินี้      เราต้องการสร้างสวรรค์ไห้หมาและแมว   หากเป็นคุณ2คนไปช่วยแน่นอนว่าเสียงมันคงจะดังกว่า เพียงลำพังแค่เจ้าหน้าที่  

  แต่เราไม่มีเงินจ้างนะ

โอเค  ฟรีก็ฟรีคะ  แต่มีปัญหานิดน้อยแต่มหาสารเกี่ยวกับเจด้าคะ

ปัญหานั้นคือ   เจด้ากลัวหมามากกกกกกกถึงมากที่สุด  เนื่องจากตอน8ขวบเคยโดนหมารุมกัดเลือดกระจายไปทั้งตัว 

ฝังใจมากทุกครั้งที่ได้ยินเสียงหมาเห่า

เจด้าวิ่งหนีไปก่อนเพื่อน   ไม่เกลียดหมานะ  แต่ไม่ไว้ใจหมานะ 

ทำไงดีละ.....สงสารน้องหมาแต่เจด้ากัววววว

หนูนุ้ยเลยคุยกับเจ้าหน้าที่ว่า   ต้องกันหมาไว้ในกรงละ

จนกว่าเจด้าจะทำสวรรค์ไห้น้องๆเรียบร้อย

ไม่เช่นนั้นคนที่ขึ้นสวรรค์อาจเป้นเจด้านะคะ    

ตกลงตามนี้......เข้าประจำการ 

ผสมสีวาดบ้านไห้หมาแนวน่ารัก  กุ๊กกิ๊ก  จุ๊กจิ๊ก

ทันไดนั้นเย็นหลังวาบ  เหมือนมีอะไรมายืนข้างหลัง 

กลิ่นมันช่างเย้ายวนชวนเป็นลมยิ่งนัก

เราก็ส่งเสียงอันแผ่วเบาออกไป  ปาป้าช่วยด้วยๆๆๆๆๆไม่มีใครได้ยินเราเลย

ทำไงดีอะ  มันจะง่ำชั้นไหม แง แง  ช่วยด้วย  ค่อยๆหันมา 

เจอหมาหน้าตามอซอ  ที่หัวมีรูขนาดนิ้วโป้ง

หมาหัวเน่านี่เอง.....เน่าอย่างนี้มันคงเจ็บนะเนี่ย

  หัวเน่ายืนมองเจด้าตาปริบๆ

เจดาสบตาหัวเน่า  ตามองตา   ใครจะวิ่งก่อนดี....แต่มันน่าสงสารนะ 

มันเป้นอะไรอะ  หันไปมองเพื่อนมันเป็นชิวาว่าใส่คอนเท็คเลนสีฟ้า  

...เอ้ยตาบอดนี่  โถตัวก้นิดเดียวตาบอดอีก 

มันคงกัดขาเราไม่โดนอะนะ.......ทันไดนั้นเสียงเจ้าหน้าที่ก็ดังขึ้น  

ใครปล่อยไห้หมามากวนคุณเจด้า  ตายละๆๆๆ  เอาไปก่อนเร็ววววเค้ากลัวหมา...ขอโทษนะคะ 

ไม่เป็นไรมั้งคะพี่มันคงไม่กัดเจดาใช่ไหม......มันเป็นไรอะคะ  ..อ๋อ  ตัวหัวเน่านะโดนทารุณกรรมมาโดยเจ้าของนะคะ 

คนข้างบ้านทนไม่ไหวเลยขโมยมาฝากที่นี่

อีกตัวเค้าเอาบุหรี่จี้มันนะ  ...เด๋วอะไรอะคนเรานี่แม่งโรคจิตขนาดนี้แล้วหรือ 

เอ้ยเค้าเพื่อนคุณนะทำได้ไงอะ

พี่ไม่ต้องจับมันหรอกเจด้าจะระวังตัวเองละกันคาดว่าคงวิ่งเร็วกวาอะคะ

พี่ๆเจ้าหน้าที่เล่้าว่าแต่ละวันมีหมาตาย5-6ตัวเนื่องจากเครียด  กัดกันเองตาย   ขนาดเจ้าหน้าที่บางทีเดินอยู่ดีๆมันก้เข้ามากัดเพราะระแวงว่าจะทำร้ายเค้า  ....แต่ทุกวันจะมีคนเอาหมามาผูกไว้ไห้หน้ามูลนิธิ   

ใส่กล่องมาก็มี    งานนี้ทั้งเหนื่อยทั้งกดดัน

จะมีอาสาสมัครต่างชาติหมุนเวียนเข้ามาช่วยเป็นระยะ  

แต่มีปัญหาเรื่องอาหารและวัคซีนนี่ละ 

....เรา2คนวาดภาพและตกแต่งบ้านหมากันอย่างขมะเขม้นและระแวงไปด้วย

  ก้เริ่มมีเพื่อนมะหมา4ขาครับ

วนเวียนมาดูเรื่อยๆ  บางตัว3ขา ตาข้างเดียว  .

...มีบางตัวสียังไม่แห้งพี่ท่านเล่นฉี่จองที่เลยทีเดียว

บางตัวกินสีเฉยเลย  บางตัวขโมยสีไปทั้งหลอดวิ่งหนีต้องไห้เจ้าหน้าที่ตามมาคืน  

ขณะกำลังเพลินๆนั้นมีนักข่าวมาทำข่าวเรา 

เพื่อโปรโมทสถานที่และโครงการ  เราแค่อยากฝากว่า

อย่าคิดซื้อสัตว์ไห้ใครที่เค้าไม่ได้รักมันจริงๆ 

และถ้าไม่พร้อมอย่าทำภาระไห้กับสัตว์เลย เป้นบาปด้วย

และไอ้พวกโรคจิตทั้งหลาย  วันหนึ่งกรรมจะสนองมรึงงงงงงง...ไอ้คนใจร้าย

ขอแช่งเลย.....เอ่อพี่เจด้าคะอันนี้ออกอากาศไม่ได้คะ 

ขอแบบเบาลงสักหน่อยได้ไหมคะ

อ่อๆๆๆ กรุณาลนะคะอย่ารังแกสัตว์ที่ไม่มีทางสู้เลยคะ 

ปรดไห้ความรักและเมตตาแด่เพื่อนร่วมโลก โอเคไหมคะน้อง........  ....................หลังจากทำบ้านหมาเรียบร้อยเราก็กลับบ้านด้วยความสุขปนเศร้า

ขณะเดินทางกลับคุยกันเรื่องนี้ตลอดทาง 

เรื่องที่เจดายอมไห้เค้าปล่อยหมามาใกล้ได้ไง ..ไม่กลัวเหรอ 

รถเรื่่มเข้าสู่เขตสะปำ   กำลังจะผ่านหน้าวัดสะปำ 

พลันสายตาเหลือบไปเห็นวัตถุสีดำๆเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง

พุ่งไปข้างหน้ารถเรามีเลือดไหลตามเป้นทาง ตาทที่2ขาหลังจะพาครูดถนนไป

หนูนุ้ยเริ่มตกใจว่าเอ้ยนี่หมานี่นา  ทำไมเลือดมันมากจัง  มาจากไหนอะ...จอดก่อนดีไหม.

จอดไม่ได้รถมันทางวันเวย์  ทางนี้รถเร็วด้วย......

แล้วเราก็ผ่านไปขณะที่ขับรถไปก็คุยว่ามันจะตายไหม

แล้วรถสิบล้อมากด้วย....รถจะทับมันไหม  ....

ตัดสินใจว่าหากเลี้ยวรถกลับมันยังอยู่จะเอาไปรักษาแล้วค่อย

ส่งมูลนิธิ

ย้อนกลับไปมันยังอยู่ที่เดิมภาพเดิมคือ  

ลากขาวิ่งตามรถที่ผ่านไป   จนรถลับตาจึงลากขากลับมารอรถที่เดิม

หนูนุ้ยเอาผ้าห่มลงไปอุ้มมันขึ้นรถ  โอ้พระเจ้า.. วันนี้เจอแต่หมาเน่า  โคตรเหม็นเน่าเลย......หัวก็แตก

ขาก็เหลือแต่กระดูกนิดเดียว เนื้อโดนสีกับถนนหมด  ตัวสั่น  สายตาหวาดระแวง

วัชรินทร์ต้องคอยปลอบตลอดเวลา  ....มีหันหน้ามามองชั้นอีก  ไม่ต้องเลย  จะกัดชั้นใช่ไหมละ...ไปไกลๆเค้ากลัว

เราพาไปรักษาที่โรงพยาบาล    หลายปีแล้วละ

หมอบอกว่าคงโดนรถทับช่วงล่างมาขาและหลังเสียหมดแล้ว

เน่าด้วยคงเดินไม่ได้อีกต่อไป  เพราะไม่มีความรู้สึกแล้ว    คอก็เอียง  หลังคดด้วยโอ้... หมามีโปรโมชั่น

ได้หลายโรคเชียวนะแก    ขณะรักษา วัชรินทร์ต้องคอยไปปลอบใจมันทุกวัน  คุยกับมัน    เจด้าผู้กลัวหมาก้เริ่มประกอบรถไห้    เริ่มตั้งชื่อไห้  เริ่มที่  ซมซาน....ไม่เอา.....โชคดี...ไม่เอา

แมกกี้...ไม่จ๊าบ...เดี๊ยงศักดิ์  ณ1800ดีก่า  ดูดีมีฐานะด้วย    เจดาคอยดูห่างๆ   เดี๊ยงศักดิ์ก็พยายามมาทำความรู้จัก  ด้วยการลากขาหลังตาม    ไปๆๆๆๆๆอย่ามายุ่งกะช้านนนนนไปหาหนูนุ้ยไปๆๆๆ.

มันก้ยังตามเหมือนรู้ว่านี่ละคนตัดสินใจเก็บผมมา

   จะมาจุ๊บขอบคุณ   .............แต่ว่าอยู่ไกลๆเลยนะแกชั้นกลัว

เดี๊ยงศักดิ์เป็นหมาระแวงคน   เวลาเจดากวาดบ้านนั้นมันจะกลัวมากหัวสั่นเลย  สงสัยว่าเคยโดนทำร้ายร่างกายมา  แล้วพิการเจ้าของเลยเอามาทิ้งวัด  จนมาเจอเราสองคนแน่นอน

กลัวเราจะัไม่รักด้วยการพยายามโชว์อะไรแปลกๆ   เช่นจะเอ๋    วิ่งดักหน้าดักหลัง    วิ่งงับหางตัวเอง

เดีียงเป้นหมาที่ไร้วินัยโดยสิ้นเชิง   ต้องเอามาฝึกใหม่   ขาดความเพียร เจด้าไห้เค้าฝึกขึ้นบรรไดเอง

ไม่ช่วย  แต่เชียร์อยู่ตลอดเป้นปอมๆเกิลร์  เดี้ยงสู้ๆๆๆๆๆๆๆ

เริ่มเข้ากันได้โดยไม่รุ้ตัว   เจดาเดินไปไหนเค้าจะตาม   นั่งไหนนั่งด้วย     เพราะเราเป้นคนพาไปวิ่ง

เวลามีหมูปิ้งเดี้ยงได้กินด้วย   กินไอติมเดี้ยงด้วยสิ  

เวลาไปเล่นกับหมาข้างนอกเลือดออกก็จะมาฟ้อง

เวลาโดนดุเดี๊ยงร้องไห้ น้ำตาคลอตา  ตัวสั่น

 เวลาดีใจจะยิ้มกระโดดไปมาไม่หยุด    ........เดี้ยงศักดิ์เป็นแผลอีกแล้วหรือนี่  เมื่อไหร่จะวิ่งทันตัวอื่นอะ

เดี้ยงแม่คิดออกแล้ว   ....เดี้ยงอยากเดินได้ปะ   ...แบบไม่ต้องมีล้ออะเอาไหม

กริ้งงงงงงพี่ภาคนงามจ๋า  ว่างไหมเอ่ย  นวดไห้หน่อยแต่ไม่ใช่เจ้านะ  หมาน้อยอะได้ปะเดี๋ยวจ่ายไห้นะคะๆๆๆๆ

พี่ภา.....เอาก็เอา

หลังจากนั้นเดี้ยงศักดิืก้มีหมอนวดส่วนตัว   

คุณเจดา หมามันเดินไม่ได้แล้ว  เสียเงินเปล่านะ   เสียเวลาด้วย

อะหนูอยากลองอะ  ....มันบอกว่าอยากเดินได้

มันบอกยังไงครับ

มันจับมือ

หมอ....  ตามใจมึง

.................................ผ่านไป4เดือนจากการนวดทุกอาทิตย์

วันหนึ่งเจดากลับบ้านเย็น  เรียกเดี้ยงศักดิ์  เจด้ามาแล้ววววว

โอ้.....เดี้ยงเดิน4ขามาหาเจดา   ....ตาฝาดแน่นอน

กรี๊ดดดดดดดดด ................เดินได้5ก้าวล้ม  แต่เดินได้ 

ดีใจทั้ง2ตัวกระโดดโลดเต้นชะชะช่าาาาาา

อย่าเชื่อใครเพราะว่าปาฏิหารย์มีจริง   ...อย่าเชื่อใครง่ายๆ 

ถ้าใจสู้    ....ยืนยันโดยเดี้ยงศักดิ์  ณ.1800

.........................ปล.ตอนนี้เจด้ากำลังสอนเดี้ยงศักดิ์ วาดรูป   รอดูกันนะพี่น้องงงงงโอเย่่... 

เจ้าหมาตาบอด1ข้าง  อีกข้างก็เลือนรางเต็มที่

ข้างในที่เราตกแต่งกันแล้ว     ดูสีก่อน

เคธี่และจอนห์  มาดูการทำงานอาสาสมัคร  

เดี้ยงศักดิ์เมื่อแรกเจอ   ผ่านการฆ่าหมัด  ถอนขน  ฉีดยา  หมดไป1800บาทเป็นที่มานามสกุลเค้าละ

 ดูตามันจิ    มันทำตางี้ตลอดเวลาเดินตามเจด้า

ดูเวลาเค้ามองสิ   ขอบคุณคร้าบป้อค้าบ  ของขวัญปีใหม่

รถเดี้ยงศักดิ์คันแรก  เจด้าผลิตมาจาก กระเป๋าเดินทางแบบลาก

เดี้ยงศักดิ์  ณ.บัดนี้  มันบ้าไปแล้ววววววยิ้มตลอด

พี่น้องคร้าบเคยเห็นหมานอนเกยคางยิ้มหวานไหม  ดูเค้าทำ

เย้ๆๆๆๆๆดีใจจังแม่จะพาไปเที่ยวตลาดเปิดท้าย  จะได้กินเนื้อย่างเย้้้เ

ค้าจะเอาไปขายยังไม่รู้ชะตากรรมนะแก00000

..

รับลมเย็นสบ่ายจังเลยคร้าบ   ชอบๆๆๆๆๆๆ

แม่ใส่เขาไห้ป๋ม  ติดไฟด้วยรถจะได้ไม่เสยครับ

ที่นอนเดี้ยง  งามล้ำเลิศ  ได้มาจากลุงๆป้าๆขายของที่เปิดท้ายครับ

ป้าภาใจดี  ช่วยเดี้ยงศักดิ์ไห้เริ่มเดินได้   แต่อู้ยยยยยยยเจ็บเหมือนกันนะครับ

แม่คร้าบเดี้ยงจะเดินเพื่อแม่   เย้ๆๆๆๆๆสู้เพื่อแม่จริงๆ

..............................................................................................................ปล.

พรุ่งนี้ผมต้องเดินทางไกลไปสุราษฏ์เพราะคุณปู่เข้าโรงพยาบาลครับ   พ่อกะแม่ตกใจหมดเลย

เดี้ยงต้องไปเป็นกำลังใจสักหน่อย